De sluis naar Terneuzen ligt vol met binnenvaartschepen. Toch wordt er voor de Berezina met haar 21,5 bij 4,6 meter ruimte gemaakt tussen twee grote schepen. Het is lang wachten in de sluis en ondertussen ontstaan er gesprekken met de buurschippers. In de haven spreken we een stuk of tien mensen die (te) druk hun boot aan het schoonmaken zijn.

We besluiten door te varen naar Wemeldinge, want hier valt er voor ons niet veel te halen. Varen en koken gaat prima tegelijk, dus bij aankomst in de haven van Wemeldinge genieten we van een avondmaal op het dak van de Berezina. De plek in Wemeldinge is moor, maar we liggen wel buiten het gezichtsveld en loop van de waterrecreanten.

De volgende dag nodig ik zo'n dertig mensen uit om een kijkje te nemen in het energieschip. Zelf word ik ook uitgenodigd op het dek van een zeilboot, voor een glaasje rosé. “Eh, bedankt maar ik ben aan het werk en... nouja vooruit één glaasje dan!”

Vanuit het project Ogen en Oren (http://www.noordzee.nl/dossiers_artikelen.php?mainID=2&subID=1) van Stichting De Noordzee is het belangrijk dat ik in contact kom met deze doelgroep. Ik vertel de mensen in de haven dat Stichting De Noordzee zich bevindt in hartje centrum Utrecht. En dat de medewerkers zelf helaas niet zo vaak op de Noordzee zijn. In het kader van Ogen en Oren  vraag ik de zeezeilers of ze in een speciaal logboek bijzonderheden willen noteren die ze op ze tegenkomen , zoals walvissen, dolfijnen of een reuzenhaai (!), maar ook afval.

Wat ik denk is dat de mensen de rest van de middag het logboek hebben gelezen, want op de Berezina verschenen er slechts een paar mensen. Misschien is het een goed idee om de volgende keer met een fles rosé rond te gaan, en de mensen uit te nodigen voor een koud (we hebben een energiezuinige koelkast!) glaasje wijn. Sommige van ons krijg je daarmee direct overstag...

Volg de Schoon Schip, Schoon Water campagne verder op: www.schoonschip.org. Mijn tijd op de Berezina zit er op, ik keer weer terug naar hartje centrum Utrecht...